Voltar co sol no poñente,
ir cara á súa luz que estala
en raiolas nos ollos.
Vencer os medos
no campo mesmo da batalla
e sentir que ao dicir casa,
digo alma, digo Eu,
nomeándome cun sorriso nos beizos.
declaración de intenciones
de ahora en adelante convoco las palabras que construyen mi memoria, quiero escribirlas para volver a ellas cuando las migas de pan desaparezcan digeridas en el estómago del tiempo y yo quiera volver a mi punto de partida.
martes, 21 de junio de 2016
lunes, 20 de junio de 2016
Leerte
Que me esperes como un libro nuevo,
con su olor de papel recién impreso,
con sus páginas a rebosar de palabras aún no leídas,
con el ansia del tacto de mis manos.
Que yo llegue a ti con los ojos primero,
que sea certeza la promesa de leerte,
hoja por hoja y sin dobleces,
yo sabré volver al párrafo hermoso de tus labios,
al texto sobrecogedor de tu ternura.
Que pase el tiempo y yo te reconozca,
en la textura de tu piel marcada por mis dedos.
con su olor de papel recién impreso,
con sus páginas a rebosar de palabras aún no leídas,
con el ansia del tacto de mis manos.
Que yo llegue a ti con los ojos primero,
que sea certeza la promesa de leerte,
hoja por hoja y sin dobleces,
yo sabré volver al párrafo hermoso de tus labios,
al texto sobrecogedor de tu ternura.
Que pase el tiempo y yo te reconozca,
en la textura de tu piel marcada por mis dedos.
domingo, 15 de febrero de 2015
día a día (fragmento)
Amordazar as palabras é o que ten, desátanse en emocións un día calquera. De súpeto é sentir a mágoa coándose polas fendeduras da memoria, unha dor doce que vén das visceras mesmas e aniña no corazón, un non saber porque trocouse en silencio o rebumbio todo. As migallas esparexadas no campo dos versos non abondan para atopar o camiño.
miércoles, 7 de enero de 2015
Desexo cuántico
Persigo os átomos que circulan no espazo que ocupa a túa fermosa anatomía. Quérote perto, dentro, conxugando o desexo en todos os tempos e nun só lugar que me abrangue toda, o teu corpo!
domingo, 26 de octubre de 2014
tempo e destempo
Xeografías imposibles no ar
tempo errado dos hemisferios
des-tempo dos encontros.
Fuxidas do seu tempo, as follas,
mudan de cores na outonía
o día que voltaches vestido de sol.
domingo, 19 de octubre de 2014
viernes, 15 de agosto de 2014
Hoxe
Ao alcance da túa boca,
sitúome.
À distancia mínima
dos teus beizos,
para un bico longo.
Dozura que anticipa
-verso a verso-
o noso corpo a corpo.
sitúome.
À distancia mínima
dos teus beizos,
para un bico longo.
Dozura que anticipa
-verso a verso-
o noso corpo a corpo.
miércoles, 14 de mayo de 2014
Paréntese
Garda para min unha única palabra,
déixaa na miña boca a media tarde,
no lugar irrepetible, na hora roubada,
na paréntese perfecta das nosas vidas.
déixaa na miña boca a media tarde,
no lugar irrepetible, na hora roubada,
na paréntese perfecta das nosas vidas.
martes, 22 de abril de 2014
Ela
Os encontros tiñan que ser felices- pensa ela- senón que razón ten furar un buraco no cotián e agochar alí todo o que non pode saír á luz? Segue a traballar cun rebumbio na súa cabeza, nos seus sentidos; os paxaros non veñen voando de fóra, tenos ela voando no ceo vermello da súa corrente sanguínea Non é verdade que fale o corazón, fala cada célula, cada átomo gravitando no corpo enteiro. Así vai pasando a mañá de martes, tiña que ser primavera pero parece outono.
jueves, 20 de marzo de 2014
Saudade do son
A túa voz,
sementa palabras,
percorre meus lugares,
non precisa mapa, non,
chega ao norte sen compás,
racha límites e fronteiras,
baleira o pasado,
resga os tecidos da alma.
Agora fica soa a ausencia.
sementa palabras,
percorre meus lugares,
non precisa mapa, non,
chega ao norte sen compás,
racha límites e fronteiras,
baleira o pasado,
resga os tecidos da alma.
Agora fica soa a ausencia.
viernes, 14 de febrero de 2014
Es choiva? (preguntaches)
Son choiva, si,
a esvarar polo teu corpo,
a mollar as túas praias salgadas,
a túa fraga, abeiro dos meus segredos.
Son choiva, si,
miudiña, pingueira, insistente,
ávida dun sitio teu onde me escorrentar.
Polas túas pendentes arriba e abaixo,
un sen fin de auga morna son,
á percura do funil que me recolla enteira,
no derradeiro segundo do solpor.
viernes, 7 de febrero de 2014
Noite de febre
Insomne,
sentindo o devagar das túas palabras,
polo corpo enteiro.
Afebrecida,
inqueda,
a humidade exténdese,
polas chanceiras e os cumios.
Non quero, non
a choiva incesante de imaxes.
Quero, si quero
a compaña da túa fervenza!
sentindo o devagar das túas palabras,
polo corpo enteiro.
Afebrecida,
inqueda,
a humidade exténdese,
polas chanceiras e os cumios.
Non quero, non
a choiva incesante de imaxes.
Quero, si quero
a compaña da túa fervenza!
sábado, 26 de octubre de 2013
os pasos
Hai un camiño que me leva a ti,
seguro!
seguro!
o da túa mirada doce,
o do teu sorriso tenro,
o do silencio que berra,
Pel, tesme chamado!
Pel, téñote chamado!
lunes, 3 de junio de 2013
Poema a dos lenguas/Poema a dúas linguas...en construcción
Beso de piedra/Bico de pedra
Beso pétreo, sólido, sin fisuras.
Bico de pedra, eterno no tempo.
.......
viernes, 24 de mayo de 2013
Alquimia ou da algarabia dos sentidos
Nun aceno natural, espontáneo, dúas mans núas atopan -unha na outra- unha calor distinta, unha chamada da pel que xorde no intre mesmo do seu encontro, unha promesa...seica. Quen dixo que houbese tanta tenrura na túa mirada? e, ese sorriso cómplice é premonitorio? só escoito (e sinto) o rebumbio dos meus sentidos subvertidos pola túa presenza.
domingo, 10 de febrero de 2013
lembranza dun encontro
1997
Bárbara entre os bárbaros
Estranxeiros de seu
Eles -fondura de mar-
Eu -do mar das yubartas-.
Soñei peixes de cores
Espertei do soño -no solpor-
A cor, esvaecida
O soño, un pesadelo.
Quen sodes?
Quen son?
Eles, silencio na pel
Eu, coiro de tambores.
Non é home nin muller
Chamou por min -sen dicir o nome-
Coa voz das cantigas
Coa voz da auga no río.
Espida -sen roupa na alma-
Mágoa de min!
Eles -a verba, ferida aberta-!
Eu -amo o seu sangue-!
jueves, 24 de enero de 2013
Arritmia
No existen los equívocos.
Existen los desencuentros.
Cómo va a estar
equivocado
El corazón que late?
(arritmia que percute tu
nombre)
Cómo el oído que guardó
tu voz?
(caracola con memoria de
agua)
Cómo ésta urgencia de
verte?
lunes, 15 de octubre de 2012
Cauca
QUIZGÓ
(Preposicións)
Maio
de 2003
Fóra:
Escuridade
infinda na noite de Quizgó
Corazón
de montaña, chapeo de ceo
Amor
de vento e lagoa, tremelicar das follas
Orixe
mesma da palabra Namrik
Entre:
Lume
Lume
Fogueira
Noitiña
quente
Morneza
na ollada:
Tenrura
para os Bárbaros
Sen:
Dor da cor perdida
Dor da cor perdida
Enrugas
na pel de dentro
Non
ten nome esta ausencia!
sábado, 8 de septiembre de 2012
memoria de piedra
Las huellas son evidentes, cuántas gotas de agua salada? cuánta lluvia desparramada por el viento del norte? Hay en las piedras algo ajeno a lo inerte, son las marcas hechas surcos, oquedades de tamaños varios que las convierten en algo semivivo, una suerte de mapa rocoso hecho de agua y cristales de sal, en él, el eco de tus pasos, de los míos...ahí, frente al Atlántico infinito!
lunes, 12 de marzo de 2012
Esencia
Mi abuela paterna hacía arepas para vender en las tiendas del barrio, recién asadas al carbón. Se levantaba a las cuatro de la mañana, el día anterior había cocinado el maiz trillado en una olla grande y a la noche mis tíos lo molían. Le dejaban la masa en una batea-recipiente de madera- y apartaban el "claro" en una olla más pequeña, durante el día lo bebíamos para refrescarnos. Con sus manos pequeña armaba las arepas, las ponía en las brasas volteándolas cada cierto tiempo, luego las apilaba en un rincón de la mesa de la cocina, las cubría con un paño blanco y limpio que olía a ella y dejaba las mejores para el desayuno de los de casa.
En su cocina de suelo de tierra y paredes de madera se mezclaba la luz del amanecer y el humo del carbón, muchas madrugadas le pedí que me dejara estar con ella, entonces disponía una manta y un banco, me cubría entera y al calor de mi abuela volvía a quedarme dormida. No sé cómo lo hacía, pero en su casa de ciudad se escuchaban los sonidos del campo, del pueblo donde ella nació y que dejó muy joven, pero del que nunca perdió su esencia.
En su cocina de suelo de tierra y paredes de madera se mezclaba la luz del amanecer y el humo del carbón, muchas madrugadas le pedí que me dejara estar con ella, entonces disponía una manta y un banco, me cubría entera y al calor de mi abuela volvía a quedarme dormida. No sé cómo lo hacía, pero en su casa de ciudad se escuchaban los sonidos del campo, del pueblo donde ella nació y que dejó muy joven, pero del que nunca perdió su esencia.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)





