Ela

Os encontros tiñan que ser felices- pensa ela- senón que razón ten furar un buraco no cotián e agochar alí todo o que non pode saír á luz? Segue a traballar cun rebumbio na súa cabeza, nos seus sentidos; os paxaros non veñen voando de fóra, tenos ela voando no ceo vermello da súa corrente sanguínea Non é verdade que fale o corazón, fala cada célula, cada átomo gravitando no corpo enteiro. Así vai pasando a mañá de martes, tiña que ser primavera pero parece outono.

Saudade do son

A túa voz,
sementa palabras,
percorre meus lugares,
non precisa mapa, non,
chega ao norte sen compás,
racha límites e fronteiras,
baleira o pasado,
resga os tecidos da alma.
Agora fica soa a ausencia.

Es choiva? (preguntaches)

Son choiva, si,

a esvarar polo teu corpo,

a mollar as túas praias salgadas,

a túa fraga, abeiro dos meus segredos.

Son choiva, si,

miudiña, pingueira, insistente,

ávida dun sitio teu onde me escorrentar.

Polas túas pendentes arriba e abaixo,

un sen fin de auga morna son,

á percura do funil que me recolla enteira,

no derradeiro segundo do solpor.

Noite de febre

Insomne,
sentindo o devagar das túas palabras,
polo corpo enteiro.
Afebrecida,
inqueda,
a humidade exténdese,
polas chanceiras e os cumios.
Non quero, non
a choiva incesante de imaxes.
Quero, si quero
a compaña da túa fervenza!

os pasos

Hai un camiño que me leva a ti,
seguro!

o da túa mirada doce,

o do teu sorriso tenro,

o do silencio que berra,

Pel, tesme chamado!

Pel, téñote chamado!

Poema a dos lenguas/Poema a dúas linguas...en construcción

Beso de piedra/Bico de pedra

Beso pétreo, sólido, sin fisuras.

Bico de pedra, eterno no tempo.

.......

Alquimia ou da algarabia dos sentidos

Nun aceno natural, espontáneo, dúas mans núas atopan -unha na outra- unha calor distinta, unha chamada da pel que xorde no intre mesmo do seu encontro, unha promesa...seica. Quen dixo que houbese tanta tenrura na túa mirada? e, ese sorriso cómplice é premonitorio? só escoito (e sinto) o rebumbio dos meus sentidos subvertidos pola túa presenza.