A túa voz,
sementa palabras,
percorre meus lugares,
non precisa mapa, non,
chega ao norte sen compás,
racha límites e fronteiras,
baleira o pasado,
resga os tecidos da alma.
Agora fica soa a ausencia.
declaración de intenciones
de ahora en adelante convoco las palabras que construyen mi memoria, quiero escribirlas para volver a ellas cuando las migas de pan desaparezcan digeridas en el estómago del tiempo y yo quiera volver a mi punto de partida.
jueves, 20 de marzo de 2014
viernes, 14 de febrero de 2014
Es choiva? (preguntaches)
Son choiva, si,
a esvarar polo teu corpo,
a mollar as túas praias salgadas,
a túa fraga, abeiro dos meus segredos.
Son choiva, si,
miudiña, pingueira, insistente,
ávida dun sitio teu onde me escorrentar.
Polas túas pendentes arriba e abaixo,
un sen fin de auga morna son,
á percura do funil que me recolla enteira,
no derradeiro segundo do solpor.
viernes, 7 de febrero de 2014
Noite de febre
Insomne,
sentindo o devagar das túas palabras,
polo corpo enteiro.
Afebrecida,
inqueda,
a humidade exténdese,
polas chanceiras e os cumios.
Non quero, non
a choiva incesante de imaxes.
Quero, si quero
a compaña da túa fervenza!
sentindo o devagar das túas palabras,
polo corpo enteiro.
Afebrecida,
inqueda,
a humidade exténdese,
polas chanceiras e os cumios.
Non quero, non
a choiva incesante de imaxes.
Quero, si quero
a compaña da túa fervenza!
sábado, 26 de octubre de 2013
os pasos
Hai un camiño que me leva a ti,
seguro!
seguro!
o da túa mirada doce,
o do teu sorriso tenro,
o do silencio que berra,
Pel, tesme chamado!
Pel, téñote chamado!
lunes, 3 de junio de 2013
Poema a dos lenguas/Poema a dúas linguas...en construcción
Beso de piedra/Bico de pedra
Beso pétreo, sólido, sin fisuras.
Bico de pedra, eterno no tempo.
.......
viernes, 24 de mayo de 2013
Alquimia ou da algarabia dos sentidos
Nun aceno natural, espontáneo, dúas mans núas atopan -unha na outra- unha calor distinta, unha chamada da pel que xorde no intre mesmo do seu encontro, unha promesa...seica. Quen dixo que houbese tanta tenrura na túa mirada? e, ese sorriso cómplice é premonitorio? só escoito (e sinto) o rebumbio dos meus sentidos subvertidos pola túa presenza.
domingo, 10 de febrero de 2013
lembranza dun encontro
1997
Bárbara entre os bárbaros
Estranxeiros de seu
Eles -fondura de mar-
Eu -do mar das yubartas-.
Soñei peixes de cores
Espertei do soño -no solpor-
A cor, esvaecida
O soño, un pesadelo.
Quen sodes?
Quen son?
Eles, silencio na pel
Eu, coiro de tambores.
Non é home nin muller
Chamou por min -sen dicir o nome-
Coa voz das cantigas
Coa voz da auga no río.
Espida -sen roupa na alma-
Mágoa de min!
Eles -a verba, ferida aberta-!
Eu -amo o seu sangue-!
Suscribirse a:
Entradas (Atom)

