os pasos

Hai un camiño que me leva a ti,
seguro!

o da túa mirada doce,

o do teu sorriso tenro,

o do silencio que berra,

Pel, tesme chamado!

Pel, téñote chamado!

Poema a dos lenguas/Poema a dúas linguas...en construcción

Beso de piedra/Bico de pedra

Beso pétreo, sólido, sin fisuras.

Bico de pedra, eterno no tempo.

.......

Alquimia ou da algarabia dos sentidos

Nun aceno natural, espontáneo, dúas mans núas atopan -unha na outra- unha calor distinta, unha chamada da pel que xorde no intre mesmo do seu encontro, unha promesa...seica. Quen dixo que houbese tanta tenrura na túa mirada? e, ese sorriso cómplice é premonitorio? só escoito (e sinto) o rebumbio dos meus sentidos subvertidos pola túa presenza.

lembranza dun encontro

1997

Bárbara entre os bárbaros
Estranxeiros de seu
Eles -fondura de mar-
Eu -do mar das yubartas-.

Soñei peixes de cores
Espertei do soño -no solpor-
A cor, esvaecida
O soño, un pesadelo.

Quen sodes?
Quen son?
Eles, silencio na pel
Eu, coiro de tambores.

Non é home nin muller
Chamou por min -sen dicir o nome-
Coa voz das cantigas
Coa voz da auga no río.

Espida -sen roupa na alma-
Mágoa de min!
Eles -a verba, ferida aberta-!
Eu -amo o seu sangue-!

Arritmia

No existen los equívocos.

Existen los desencuentros.

Cómo va a estar equivocado

El corazón que late?

(arritmia que percute tu nombre)

Cómo el oído que guardó tu voz?

(caracola con memoria de agua)

Cómo ésta urgencia de verte?

Cauca

QUIZGÓ 

(Preposicións)

Maio de 2003

Fóra:

Escuridade infinda na noite de Quizgó

Corazón de montaña, chapeo de ceo

Amor de vento e lagoa, tremelicar das follas

Orixe mesma da palabra Namrik

Entre:

Lume

Fogueira

Noitiña quente

Morneza na ollada:

Tenrura para os Bárbaros

Sen:

Dor da cor perdida

Enrugas na pel de dentro

Non ten nome esta ausencia!

memoria de piedra

Las huellas son evidentes, cuántas gotas de agua salada? cuánta lluvia desparramada por el viento del norte? Hay en las piedras algo ajeno a lo inerte, son las marcas hechas surcos, oquedades de tamaños varios que las convierten en algo semivivo, una suerte de mapa rocoso hecho de agua y cristales de sal, en él, el eco de tus pasos, de los míos...ahí, frente al Atlántico infinito!