Que me esperes como un libro nuevo,
con su olor de papel recién impreso,
con sus páginas a rebosar de palabras aún no leídas,
con el ansia del tacto de mis manos.
Que yo llegue a ti con los ojos primero,
que sea certeza la promesa de leerte,
hoja por hoja y sin dobleces,
yo sabré volver al párrafo hermoso de tus labios,
al texto sobrecogedor de tu ternura.
Que pase el tiempo y yo te reconozca,
en la textura de tu piel marcada por mis dedos.
declaración de intenciones
de ahora en adelante convoco las palabras que construyen mi memoria, quiero escribirlas para volver a ellas cuando las migas de pan desaparezcan digeridas en el estómago del tiempo y yo quiera volver a mi punto de partida.
lunes, 20 de junio de 2016
domingo, 15 de febrero de 2015
día a día (fragmento)
Amordazar as palabras é o que ten, desátanse en emocións un día calquera. De súpeto é sentir a mágoa coándose polas fendeduras da memoria, unha dor doce que vén das visceras mesmas e aniña no corazón, un non saber porque trocouse en silencio o rebumbio todo. As migallas esparexadas no campo dos versos non abondan para atopar o camiño.
miércoles, 7 de enero de 2015
Desexo cuántico
Persigo os átomos que circulan no espazo que ocupa a túa fermosa anatomía. Quérote perto, dentro, conxugando o desexo en todos os tempos e nun só lugar que me abrangue toda, o teu corpo!
domingo, 26 de octubre de 2014
tempo e destempo
Xeografías imposibles no ar
tempo errado dos hemisferios
des-tempo dos encontros.
Fuxidas do seu tempo, as follas,
mudan de cores na outonía
o día que voltaches vestido de sol.
domingo, 19 de octubre de 2014
viernes, 15 de agosto de 2014
Hoxe
Ao alcance da túa boca,
sitúome.
À distancia mínima
dos teus beizos,
para un bico longo.
Dozura que anticipa
-verso a verso-
o noso corpo a corpo.
sitúome.
À distancia mínima
dos teus beizos,
para un bico longo.
Dozura que anticipa
-verso a verso-
o noso corpo a corpo.
miércoles, 14 de mayo de 2014
Paréntese
Garda para min unha única palabra,
déixaa na miña boca a media tarde,
no lugar irrepetible, na hora roubada,
na paréntese perfecta das nosas vidas.
déixaa na miña boca a media tarde,
no lugar irrepetible, na hora roubada,
na paréntese perfecta das nosas vidas.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)